Het is alweer vrijdag en dat betekent ook de laatste Twaalf Spreekt van deze week en in deze aflevering vertelt Suus hoe zij de toekomst van Feyenoord ziet maar ook dat zij het pijnlijk vindt dat dingen worden beloofd of toegezegd maar dat er vervolgens niets mee gedaan wordt.


Hallo, Ik ben Suzanne Arendse (de meesten noemen mij overigens gewoon Suus). Ben nog jong van geest, mijn leeftijd is in deze dan ook niet van belang en ik woon in Rotterdam-Oost. Momenteel samen met mijn twee over bejaarden kroelkatten genaamd Ebi en David. Inderdaad ja, van Ebi Smolarek en David Connoly. Op Twitter ben ik actief onder de naam @contactsuus, waarmee ik Feyenoord en algemeen nieuwsfeitjes volg. Zodoende heb ik ook WijzijnFeyenoord leren kennen.

Hoe ben je ooit in aanraking gekomen met Feyenoord?

Dat is er eigenlijk met de paplepel meegegeven. Uiteraard door mijn vader. Hij woonde vroeger in Vreewijk en is echt een man van Zuid. Als jong jochie bezocht hij al wedstrijden in De Kuip. Dan nam hij plaats op de jongenstribune, direct achter de goal. Het klinkt wellicht cliché, maar ook hij ging de lege glazen(!) limonade flesjes verzamelen. Met het statiegeld verdiende hij zijn toegangskaartje weer terug. Overigens ging zijn moeder en mijn oma ook regelmatig naar Feyenoord. Dan werd er bij haar aangebeld en namen haar ooms (aan iedere arm één) haar spontaan mee. Mijn vader nam mij ergens eind jaren negentig mee richting De Kuip. Ook mijn oudere broer (we schelen exact tien jaar) nam mij regelmatig mee. Achteraf precies op tijd, waardoor ik het kampioenschap van 1999 en de UEFA cup finale van 2002 zeer bewust heb mogen meemaken. Ik voel me daarover nog steeds vereerd. Hoeveel jonge supporters zitten er tegenwoordig niet in De Kuip die nog nooit (op de KNVB beker na dan) Feyenoord een grote prijs hebben zien winnen? Uit die periode heb ik al mijn toegangskaartjes nog. Die bewaar ik als een persoonlijk trofee veilig opgeborgen in een lijst. Als ik dan langsloop krijg ik direct weer een glimlach op mijn gezicht. Mooie tijden, mooie dingen!

Wat is voor jou het ultieme Feyenoord-gevoel?

Dat is geen eenvoudige vraag. Voor elke Feyenoord-supporter is dat totaal iets anders. Voor mij zijn het dan ook verschillende gevoelens. Dat maakt de clubcultuur rondom Feyenoord ook zo rijk en het Legioen juist ook zo groot en divers. Feyenoord betekend voor mij je club niet in de steek laten. Ik krijg nu weer een brok in mijn keel van de uitverkochte Kuip tegen VVV, nota bene nadat we in Eindhoven flink op onze donder hadden gekregen. Zoiets is uniek en kenmerkend voor onze prachtige club. De herdenking (Het ‘Feyenoord Till I Die’ doek) met passende muziek en bijbehorend vuurwerk maakten het geheel tot een unieke ervaring. De samenhorigheid, het Feyenoordgevoel, het wij tegen de rest, je krijgt ons niet kapot was toen zo sterk aanwezig. Geen journalist die de dag erna ook maar iets negatiefs durfde te schrijven. Feyenoord betekent voor mij je club steunen. Ik probeer dan ook alle thuiswedstrijden te bezoeken. Al moeten ze voor de beker tegen pakweg AGOVV. Dan ga je gewoon. Geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om dan niet te gaan. Of ik wel of niet ga is niet afhankelijk van de tegenstander hoor! Mijn cluppie speelt dus dan ga je. Ja toch! Kon ik dat met uitwedstrijden ook maar waarmaken. Helaas laat het werk maar vooral mijn financiële situatie dat niet toe. Tuurlijk kan ik de trein inspringen en zien tot hoever ik kom zonder een treinticket. Maar als vrouw ben je nu eenmaal kwetsbaar en dan kom je niet graag in de problemen. Vooral niet in bijvoorbeeld in Oost-Europese landen. Daar vertrouw ik de overheid zelfs voor geen meter. Feyenoord betekend voor mij ook kameraadschap. Nagenoeg al mijn vrienden zijn Feyenoordsupporters. Maar ook: waar je ook bent, zodra je hoort of ontdekt dat iemand ook een Feyenoordsupporter is ben je sneller bereid om iemand te helpen. Dan is het toch al snel het wij tegen de rest gevoel. En mijn vrienden hebben ook allemaal weer Feyenoord-vrienden. Zodoende ontstaat er een aardig netwerk. Dat opent soms sneller deuren. Alsof Feyenoordsupporters een uniek soort vrijmetselaarsloge is. Ik heb het voor mijn werk vaak genoeg meegemaakt dat mijn collega’s aangaven dat het een moeilijke zakenpartner was maar als ik dan belde en we bij elkaar bemerkten dat we een gezamenlijke passie deelden was het ijs vrij snel gebroken. Mooie dingen! Van bovenstaande krijg ik warme gevoelens. Het maakt mijn, jouw, onze club tot wat het is. Een club met een eigen en unieke cultuur. Dat maakt Feyenoord uniek en plaatst het bij de grote van Europa. Dat zit hem niet alleen in het winnen van prijzen (al zie ik dat natuurlijk wel graag gebeuren) het zit hem voornamelijk in de eigen en unieke clubcultuur. Niet voor niets speelt de historie bij ons een grote rol. Tuurlijk is het deels weemoed door het uitblijven van sportief succes, maar het is ook het vastleggen en delen van het gezamenlijk cultuurbezit van onze club. Ik vermoed dat veel buitenstaanders daarom ook een zwak hebben voor onze club. Het is eigen, jezelf durven te zijn, de oprechtheid, de onvoorwaardelijke liefde, de onvoorwaardelijke trouw!

Hoe ziet bij jou een wedstrijddag eruit als je een wedstrijd bezoekt?

Nou, niet zo schokkend hoor! ’s Ochtend gewoon mijn vrouwendingen, bakkie koffie, beetje rommelen in huis en dan richting De Kuip. Meestal rij ik mee met mijn broer (woont vlakbij) om vervolgens de auto langs de Olympiaweg in IJsselmonde te parkeren. Daarna loop je met enkele, tientallen en vervolgens met honderden richting De Kuip. Allemaal komen we voor één ding: Feyenoord. Op het voorplein kopen we vaak nog ff een patatje en dan gaan we naar binnen de Olympiatribune op. Daar zie je de wedstrijd toch wel het best. Geen last van zon in het gezicht en goed zicht op het veld. Je zit ook mooi in het midden voor de akoestiek. Op de Olympiatribune hoor je het gezang van de Noordzijde goed op je afkomen, we horen de spelers en trainers naar elkaar schreeuwen. Maar vooral als de Kuip kolkt… zo indrukwekkend! Om ons heen zit een vast groepje supporters. Ik zie deze mensen alleen bij thuiswedstrijden maar weet meer van hun dan van mijn eigen buren. Haha.

Wat heeft Feyenoord voor impact/invloed op je dagelijks leven?

Echt hè, er gaat geen dag voorbij of ik denk niet aan Feyenoord. Aan de telefoon, via sociale media, ff een Feyenoord-website bezoeken, tijdens een gesprek (heb je het al gehoord… of het zal toch niet dat…). In mijn slaapkamer zal je niets van Feyenoord ontdekken. Maar de club zit wel in mijn hart en gedachten!

Hoe zie jij de (nabije) toekomst van onze club?

Ik denk dat we moeten accepteren dat we als club nog een enorme lange weg hebben te gaan. Ook al schrijven we zwarte cijfers, nog steeds zijn niet alle schulden afbetaald en hebben we met beperkingen te maken. Kijk naar Van Geel en Rutten. Ondanks de verkoop van spelers kan het geld niet volledig worden herinvesteerd. Dat zegt genoeg lijkt mij… Pijnlijk maar waar. De club zet ook alles op alles voor de komst van een nieuw stadion. Maar ik denk dat, ondanks dat het plan van de BAM goedkoper is dan dat van VolkerWessels, de financiering ervan een enorm probleem blijft. Feyenoord heeft geen eigen vermogen en in deze financiële tijden is het nog eens lastig om dan bij de banken aan te kloppen. Ik denk ook dat de bouw niet op korte termijn gaat beginnen. Ik zie gewoon te veel beren op de weg. Denk overigens niet dat we met een nieuw stadion met de Europese top mee gaan draaien. Naar ik hoop pakken we op nationaal niveau prijzen maar internationaal niveau lijkt mij deelname aan de groepsfase het hoogst haalbare. Als ik lees dat clubs uit bijvoorbeeld Engeland enorme inkomsten uit de verkoop van TV rechten ontvangen of zie wat de rijke suikerooms bij Spaanse of Italiaanse clubs betalen, dan is structureel aanhaken een mission impossible. Een nieuw stadion moet je ook nog afbetalen. Dus de komende 15 jaar ben je daar mee bezig. Dus tsja, laten we realistisch blijven. In mijn perceptie kan je beter de jeugdopleiding blijven verbeteren, Dat zijn de enige bron van inkomsten. Het hele beleid zal er opgericht moeten zijn om elk jaar een goede jeugd lichting te hebben, te laten debuteren/instromen, de echte talenten betere contracten te kunnen aanbieden en waar nodig te verlengen opdat buitenlandse clubs meer gaan betalen dan de lullige bedragen die we na het WK in Brazilië hebben ontvangen.

Als je iets mocht veranderen bij Feyenoord, wat zou dat zijn?

Het wij gevoel tussen de supporters, club en stadion! Samen staan we sterk toch? Dan moet je wel naar elkaar willen luisteren. Ik voel me zo vaak machteloos als ik lees dat dit en dat wordt beloofd waar vervolgens niets mee wordt gedaan. Pijnlijk. Onnodig ook!

Hoe is het om je als vrouw in een ‘mannenwereld’ te begeven. Merk je dat je als vrouw minder serieus wordt genomen of is dat alleen maar een vooroordeel wat veel mensen hebben?

Als laatste subtiele vraag? Haha, bijna elke vent, ja echt bijna elke vent denkt… een vrouw, wat weet zei nou van voetbal… Tsja, helaas moet ik ze overtuigen dat ik het spelletje wel begrijp. Ik ga daar overigens geen energie insteken. Vroeger deed ik harder mijn best om ze te overtuigen. Doe ik niet meer. Je merkt het vanzelf wel. En als je vooroordelen hebt ligt dat toch niet aan mij. Vrouw zijn heeft toch zeker ook voordelen. Soms werk je toch kalmerend op je medesupporters. Hoewel… Ik schreeuw net zo hard mee als het me niet zint! Misschien zelf wel harder!