Gecondoleerd Patrick,

Jezus wat een nieuws man. Natuurlijk lezen we wel vaker dat er iemand overlijdt bij een verkeersongeval maar toch, met een naam en een beeld bij wie er achterblijven wordt het net allemaal wat pijnlijker. Het is raar maar zo werkt het in de wereld. Een bomaanslag in Nigeria is nieuws voor pagina 3 in de kranten totdat er een Nederlander bij betrokken is. In jouw geval was het een verkeersongeluk zoals vaker gebeurd en nu treft het de Feyenoordfamilie en jou recht in het hart.

Lodewijks

 Bovenaan deze brief begin ik met gecondoleerd maar dat is eigenlijk zo een nietszeggend woord bij zo een verschrikkelijke gebeurtenis. Een vrouw die vol in het leven staat en nu er niet meer is. 3 meiden die hun moeder kwijt zijn. Er is al veel geschreven over hoe erg dit wel niet is maar het bevatten doet niemand. Het zet alle perikelen bij Feyenoord over Rutten, de derde plaats, Guidetti en het wel of niet blijven van onze toptalenten netjes in het juiste perspectief. Het is belangrijk, maar lang niet zo belangrijk als we soms denken.

Als we al kunnen spreken van iets positiefs dan is het wel dat je bij Feyenoord werkt. Niet de club van de prijzen maar wel de club van de steun, het kameraadschap en de onvoorwaardelijke liefde. De eerste mensen stonden al bij het Maasgebouw en de steunbetuigingen stromen ongetwijfeld binnen. De eerstvolgende wedstrijd volgt er ongetwijfeld een indrukwekkende minuut stilte en een versie van YNWA waarbij het kippenvel bij iedereen zichtbaar is. Of dit soort dingen helpen bij een verlies van deze omvang weet ik niet. Het maakt het verlies niet goed, dat gaat echt niet. Het maakt het misschien ietsje dragelijker en ietsje minder zwaar.

Heel veel meer woorden weet ik niet aan je te richten. Namens iedereen van WZF en ongetwijfeld namens heel Feyenoord: We denken aan je en het is cliché maar daarom niet minder waar:

You’ll never walk alone!

groeten

Rinus