Door Debby Bosman is de virtuele pen doorgegeven aan haar moeder en daarom geven wij in Twaalf Spreekt vandaag het woord aan Olga waarin zij vertelt over de bijzondere manier waarop ze een fanatiek supporter van onze mooie club is geworden.


Hallo, ik ben de moeder van Debby, Olga Bosman uit Hoogvliet-Rotterdam en ik ben 59 jaar. Ik heb in mijn woonkamer diverse attributen staan waaruit blijkt dat ik Feyenoorder ben en wie er ook binnenkomt, men kan er niet omheen. Gelukkig willen de meesten dat ook niet, dus hebben we genoeg gespreksstof!

Hoe ben je ooit in aanraking gekomen met Feyenoord?

Zoals mijn dochter al vertelde, heb ik de plaats ingenomen van mijn man, die in eerste instantie met Debby naar de Kuip ging. Ik zorgde dan voor hun natje en droogje als ze thuis kwamen. Toen hij steeds meer moeite met het traplopen kreeg (vakkie VV) moest hij het steeds vaker laten afweten en ging ik in zijn plaats mee. Nadat hij was overleden heb ik zijn plaats definitief ingenomen en doe dat tot nu toe nog steeds. Onze neef heeft zich toen ook bij ons aangesloten dus gaan we met z’n drietjes elke thuiswedstrijd richting Kuip vanaf de Groenezoom waar zijn moeder woont en die nu voor ons zorgt als wij thuiskomen.

Wat is voor jou het ultieme Feyenoord-gevoel?

Voor mij is het ultieme Feyenoord-gevoel, wanneer we echt als één man reageren op onze jongens in het veld. Het zingen met zijn allen, het juichen bij een doelpunt, het ohhhh als hij er net naast gaat en ook een één minuut stilte voor een overleden persoon/personen.

Hoe ziet bij jou een wedstrijddag eruit als je een wedstrijd bezoekt?

Mijn dag ziet er eigenlijk hetzelfde uit als bij m’n dochter Debby. Alles gereed leggen, shirt, seizoenkaart, sjaals, muntjes en ook het telefoonhoesje wordt gewisseld. Om de zoveel weken versnaperingen meenemen voor onze vaste ploeg Ellen, Erwin, Hanny, Tonia, Frank, Patrick, Louis, Finy, Berry, Debby en ikzelf oftewel ons Tribune-elftal. Debby ophalen en dan naar de Groenezoom, waar de koffie klaar staat. Zoals al gezegd, met zijn drietjes naar de Kuip. Patatje of broodje kopen beneden. Boven Bakkie koffie of chocomelk halen. Naar ons ‘vaste’ plekkie en daar aangekomen de rest van het Tribune-elftal begroeten en wachten tot de wedstrijd begint.

Wat heeft Feyenoord voor impact/invloed op je dagelijks leven?

Op mijn werkplek zitten hoofdzakelijk mannen en zij weten dat ik een seizoenkaart heb dus elke maandag wordt eerst de wedstrijd besproken. Uiteraard weet ik het altijd beter, want volgens mij laten ze nooit de beelden op TV zien waarin Feyenoord benadeeld wordt. De rest van de week word ik er niet zo mee geconfronteerd, tot de dag dat we weer een wedstrijd hebben.

Hoe zie jij de (nabije) toekomst van onze club?

Ik hoop meer dan dat ik erop vertrouw dat we bij de eerste drie komen. Zoveel nieuwe jongens plus nieuwe trainer. Men moet nog veel leren van elkaar.

Als je iets mocht veranderen bij Feyenoord, wat zou dat zijn?

De beste stuurlui staan aan wal dus daar spreek ik me niet over uit. Wel vind ik het vaak terugspelen naar de keeper vreselijk irritant. Het zal allemaal wel zo moeten maar ik zie ze toch liever meer in de aanval. Voor het Legioen ook wat aantrekkelijker om naar te kijken.

Wat is je mooiste Feyenoord gerelateerde ervaring of anekdote?

Ik hoop dat ze dit seizoen echt als team spelen en niet dat men individueel probeert op te vallen. Kwaliteit genoeg! Misschien dat ik mijn antwoord op vraag vijf dan echt moet wijzigen in: “Ik vertrouw erop dat we bij de eerste drie eindigen!”. Wil toch ook nog even vermelden dat het bij ons regelmatig feest is. Bijna altijd een traktatie van één van ons en zelfs echte Limburgse Vlaai van twee van onze mensen van het Tribune-elftal. We zitten met een heel gezellige ploeg bij elkaar, aardige steward en niet te vergeten onze dames/heren bij de (koffie)-bar. Allemaal bedankt daarvoor!

Ik wil de virtuele pen graag doorgeven aan één van ons Tribune-elftal Frank Bouter