We waren bijna vergeten hoe het voelde, na een waardeloos Feyenoordweekend op maandagochtend op je werk binnen komen lopen. Grijnzende collega´s, een wonderbaarlijk aantal die opeens ajacied zijn geworden, jullie kunnen het wel. Dit gevoel was even uit mijn systeem weg. De afgelopen jaren hadden we allemaal een bepaalde manier ontwikkelt om ondanks wéér een waardeloos weekend, het begin van die nieuwe week gewoon in overlevingsmodus door te komen.

Dit seizoen is alles, of na gisteren beter gezegd; ‘veel’ anders. We hebben nog maar 3 verliespartijen moeten verdragen in de Eredivisie. De eerste keer, bij Go Ahead Eagles-uit, bleek een incidentje. De reeks die we daarvoor hadden neergezet was krankzinnig, stonden ruim bovenaan, en een misstapje zou wel eens kunnen gebeuren. Dat dat dan net bij de lantaarndrager gebeurde, dat was wel balen. Maar verder? Er was vrij weinig aan de hand en Feyenoord herstelde zich daarna onmiddellijk.

De 2e nederlaag was een paar weken geleden nog, Sparta-uit. Wanvertoning op het Kasteel. We zagen allemaal de Coolsingel voor onze ogen vervagen, tot dat Ajax besloot ons te helpen en in Groningen 1,5 uur later gelijk te spelen. Balen dat we verloren, maar omdat we maar 1 puntje voorsprong kwijtraakten, bleef het vertrouwen volledig. Ook omdat de weken daarna bij onder andere Heerenveen-uit bleek dat deze ploeg mentaal nog steeds ijzersterk was.

En toen kwam gisteren. In de loop van afgelopen week werd bekend dat Vilhena niet zou gaan spelen vanwege 2 wedstrijden schorsing. Kongolo was nog niet fit, Elia was twijfelgeval (en speelde dus niet) en dan valt na een paar minuten na de aftrap ook nog eens onze topspits Jorgensen uit. Feit is dat dit Feyenoord met 4 basiskrachten die ontbreken in zo’n cruciale wedstrijd, geen potten kan breken. Pijnlijk, maar aan de andere kant ook logisch. Wel heel teleurstellend dat de werklust die Feyenoord dit jaar typeert, alleen in de blessuretijd zichtbaar was. Het Feyenoord van gisteren begon met een bepaalde arrogantie die mij totaal niet bevalt, niet bij ons past, en hopelijk ook de laatste 6 wedstrijden niet meer terugkeert.

Ik keek de wedstrijd gisteren in een kroeg in de buurt van het Stadhuisplein. In de wandel daarheen was de spanning voelbaar, in elke straat rondom het centrum. Overal liepen een paar uur voor de wedstrijd al Feyenoorders, werd er gezongen, en zag het vooruitzicht van de wedstrijd er net zo zonnig uit als het weer. Maar dan, na ruim 50 seconden wordt die bal over Jones heen geschoten. Toen ook nog eens een paar minuten later onze topscorer het veld moest verlaten met een blessure, kwam er bij mij gelijk een gevoel van bezinning. Een gevoel van ‘dit is ons jaar, en de kans dat we kampioen worden is en blijft enorm, alleen in de ArenA gaat het dit jaar weer niet lukken.’ Het had een mooie glans kunnen geven op ons mogelijk komende kampioenschap.

Zeker na de 2-0 die nog in de 1e helft viel, merkte ik bij mijzelf nog meer, maar ook bij de kleine 100 mensen om me heen, een gevoel van bezinning. In de rust zag je buiten al mensen lachend een biertje drinken, de muziek stond aan en over het algemeen was er een vrolijke sfeer. Dit zal vast niet overal zijn geweest, en ik zeg ook niet dat ik blij was dat we er in de rust zo slecht voor stonden. Maar ik vond het opvallend om bij mezelf en veel anderen te merken dat 45 minuten na zo’n euforische sfeer voorafgaand aan deze Klassieker, al heel snel was omgeslagen in een sfeer van bezinning en acceptatie. Want ik denk niet dat iemand van ons nog geloof had in een wonderbaarlijke terugkeer in de 2e helft.

We zijn gisteren gewoon overklast. Natuurlijk misten we 4 basisspelers, maar een slechte wedstrijd konden we altijd compenseren met strijd- en werklust. Gisteren lukte dat helaas niet. Is het een ramp? Nee. Want je verliest een paar keer per jaar, en als we eerlijk zijn; in de ArenA winnen we al jaren niet meer. Maar toch, het had dit jaar wel een hele mooie glans kunnen geven aan een hopelijk kampioensjaar. 10 punten uit 2x Ajax & PSV was fantastisch geweest.

Ik ben benieuwd hoe onze mannen zich fysiek en mentaal herstellen met oog op aanstaande woensdag. Maar ik kan voor mezelf concluderen dat ook tijdens dit geweldige jaar, wat hopelijk eindigt op de Coolsingel, het nog geen probleem is om slechte resultaten snel weer te accepteren. Living the Feyenoordlife, noemen ze dat dacht ik.