Onderstaande gastblog vonden wij in onze mailbox. Rinus schrijft een stuk frustratie van zich af waar misschien wel meer supporters mee rondlopen. Laat het ons weten in de comments, daar zijn ze voor.


Ik begrijp iets niet. Jarenlang wordt er van alle kanten op gehamerd dat Oranje niet cool is. Dat je een sufferd bent als je Oranje steunt. Oranje werd jarenlang gedomineerd door hoofdstedelijke spelers en als Rotterdammer kon je daar niet zoveel mee. Onbegrijpelijk dat dat team altijd zo’n hoog Amsterdams gehalte bezat. Na al die jaren ga je op den duur verder denken en vermoeden dat dat hele Oranje écht doorgestoken kaart is en het één groot Amsterdams feestje van de KNVB is. Want laten we wel wezen: Een speler die in Oranje speelt wordt meer waard en levert meer op. Meer geld in het laatje van de Amsterdammers, die dus meer te besteden hebben en derhalve altijd een voorsprong op de rest van de competitie zouden houden. Maar dan zijn we weer aan het Calimero-en. Lekker makkelijk gepareerd ook altijd, in een discussie: “Zo Calimero, ben je weer jaloers?” Ken je dat?

Polonaise

Als Rotterdammer groei je op met een intense haat naar alles wat met Amsterdam te maken heeft. Een haat die tot de diepste vezel geborgd is. Het hele jaar door haat je die gasten en opeens als Oranje speelt moet je gaan juichen voor zo’n snavel als die scoort? Dus niet. Daar wil je toch niet bij horen? Bij die clowns met hun oranje pruiken, in die juichpakken en met die schminck op hun bolus? En vooral met z’n allen de polonaise lopen. Niets ten nadele van die gasten die nu in Brazilië onze Feyenoord boys supporten trouwens. Dat ze maar de tijd van hun leven mogen hebben daar. Echt.

Schijnheilige neplol

“Het land van rellen tussen Ajax en Feyenoord
Maar wanneer Oranje speelt iedereen erbij hoort”
Pleur toch op. Ik doe er niet aan mee. Aan die schijnheilige neplol die we hebben met z’n allen. Er wordt nog nét niet dat schijtaccent overgenomen in de Rotterdamse huiskamers; “gusjèllug!“. Nee, ik moet maar normaal doen en het maar even opzij zetten, die haat. Zeker nu. Want nu spelen er zoveel Feyenoorders in Oranje, dat ze zelfs in de meerderheid zijn. (Ex-)Feyenoorders die de sterren van de hemel spelen. En ja, ik vind het te gek voor die gasten, dat ze op dat allerhoogste toneel zichzelf zo in the picture kunnen spelen. Leuk voor Bruno en Daryl maar toch ook voor Jordy en al die anderen die een Feyenoordverleden hebben. Hoger dan dit kom je niet in die sport. Goed voor hun carrière. Want reken maar dat ze vertrekken nu. Voor een flink pak geld. En dan zijn we ze allemaal dankbaar. (Onthoud dit even*.)

Maar tóch he. Er is een reden waarom ik me zo afzet tegen dat gemaakte van al die mensen die jaar in, jaar uit hebben lopen zeiken over Oranje. Schijnheiligheid van de bovenste plank. Opééns is Oranje cool. Opééns moeten we onze jongens steunen. En opééns hoor je verhalen op social media van die hardcore gasten die met z’n allen “gusjèllug” naar Nederland hebben zitten kijken. Het commentaar is verstomd. Sterker nog: Ze lopen in hun oranje prullaria net zo voor lul te lopen als al die clowns die ze al die jaren hebben verketterd. “Ja maar onze jongens doen mee”. Rot toch op.

Charisteas

Toen een paar jaar geleden Jerson Cabral er een puinhoop van maakte op het veld en naast zijn schoenen ging lopen leverde hem dat gefluit op vanaf de tribunes. Een doodzonde in de ogen van de ekte ekte. Zo doen wij dat hier niet! Spandoeken werden gemaakt: Wie fluit hoort niet op Zuid. Maar je had diezelfde gasten moeten horen toen Leroy Fer voor zijn eigen carrière koos en naar Twente vertrok, de Ferrader. Of Wijnaldum (*). Maar daar mogen we het niet meer over hebben. Net zoals we het niet mogen hebben over de schijnheilige acties tegen Angelos Charisteas, de arme Griekse ziel die van Ajax afkwam en totaal onvoorbereid tussen de leeuwen werd gegooid. Die werd in één klap de ultieme pispaal die stond voor álles wat er fout ging bij Feyenoord. Die Charisteas toog geheel op karakter richting de Legioenzaal om het ijs te breken met de supporters. Klasse hoor. Daar hadden die ‘mannen van eer’ niets dan respect voor moeten hebben. Maar hem werd bij de deur te verstaan gegeven dat hij ‘op moest kankeren omwille van zijn eigen gezondheid’. Diezelfde gasten heb ik tegen Denny Landzaat, met zijn F Side-verleden, nooit zo tekeer zien gaan. Het zijn dezelfde mensen die voor jou en mij bepalen wat wij wel of niet mogen aantrekken in het stadion. We zingen gemiddeld zo’n 27 keer per wedstrijd You’ll Never Walk Alone maar o wee als je een shirt van Liverpool aantrekt: alleen Sunderland is namelijk toegestaan in de Kuip. Kansloos, die dubbele moraal.

Leuk als Oranje de (halve) finale haalt hoor, “gusjèllug!” maar ik sla een rondje over. Ik ben Feyenoordsupporter, geen clown.

Rinus