Optimisme en berusting, twee zaken die onlosmakelijk met het bestaan van een Feyenoord supporter verbonden zijn.

Optimisme bij de start van elk seizoen, meestal tegen beter weten in, voornamelijk op hoop gebaseerd. De hoop op een schot in de roos als het over een aankoop gaat, de hoop op de doorbraak van een toptalent uit eigen jeugd. De hoop die elk seizoen rond de winterstop meestal eigenlijk wel vervlogen is. Dan maakt de hoop plaats voor berusting. Tussenjaar nummer zoveel, volgend seizoen beter!

Feyenoord is sportief wederom een andere weg ingeslagen. Met Frank Arnesen als technisch directeur is de gehele scouting en jeugdopleiding doorgelicht en waar nodig vernieuwd. Alhoewel ik wel meer vertrouwen heb in de ideeën van Arnesen dan die van zijn voorganger durf ik nog niet echt hoopvol te zijn. Ik durf het woord hoop niet eens meer in de mond te nemen. Dat maakt het moment waarop je met de realiteit wordt geconfronteerd namelijk iets makkelijker te accepteren.

Want de realiteit is op dit moment ongekend hard. De vrije val die Feyenoord heeft gemaakt sinds het kampioenschap van 2017 werd afgelopen seizoen geïllustreerd door de behaalde vijfde plek in de competitie. Dat is onverteerbaar en topclub-onwaardig. Het goud dat we na het kampioenschap in handen hadden is verworden tot oud ijzer. Het is weer eens sprokkelen geblazen om spelers te kunnen halen. Habbekrats hier, beetje salarisruimte daar, een transfervrije speler of er eentje huren ergens. Het is de vijver waarin je niet wilt vissen maar noodgedwongen zal moeten.

De verwachting was en is dat een paar spelers een flinke zak met geld gaan opleveren. De miljoenen voor Senesi waren in gedachten al bijgeschreven voordat hij ook maar een bal had geraakt bij Feyenoord. Kökcü, het toptalent uit de eigen jeugd, zou ook de zilvervloot binnen moeten brengen. De realiteit is echter dat Senesi nog steeds bij Feyenoord speelt en het toptalent Kökcü zijn belofte nog niet heeft ingelost. En daar hoef je eigenlijk niet rouwig om te zijn. Het vertrek van Senesi zal een sportieve aderlating zijn en een toptalent kun je beter verkopen nadat hij een topseizoen heeft gedraaid.

Het ultieme en meest pijnlijke voorbeeld van de vrije val van topclub Feyenoord kun je toch wel de aanstaande overgang van je beste speler en aanvoerder naar de aartsrivaal noemen. Voor zover de term aartsrivaal nog relevant is. Het gemak waarmee je allerbeste speler even wordt weggeshopt door hunnie, gewoon omdat het kan, spreekt boekdelen. Het is een klap in het gezicht van de Feyenoord supporter, een trap op de ziel, die pijnlijk het gat blootlegt tussen de echte top en Feyenoord. En dat gat gaan we voorlopig niet dichten, die slag hebben we na 2017 verloren.

En toch ga ik er weer voor zitten aankomend seizoen, mits ik normaal naar de Kuip kan. Met een nieuwe trainer die een verfrissende blik op voetbal heeft, in ieder geval verfrissender dan zijn voorganger, ben ik toch weer benieuwd hoe het nieuwe Feyenoord voor de dag gaat komen. Zonder afhankelijk te moeten zijn van je beste speler, met een nieuwe speelwijze en andere spelers die nu op moeten staan. Met een combinatie van een aantal gerichte aanwinsten die ook echt aanwinsten blijken te zijn, talentvolle jeugd en ervaren spelers kan het alleen maar beter gaan dan afgelopen seizoen.

Je zou er bijna optimistisch van worden.

Met rood/witte groet,

Julian Heel

@FRJuul1908