Vandaag hebben we een in mijn ogen heel erg sterk blog van iemand waar het verrassend van is dat hij wat schrijft voor een Feyenoord site. Het is mijn jongere broertje Luciano en hij is groot geworden als zijnde “Ajax supporter”. Nu heb ik al vanaf begin af aan geweten dat hij niet een doorsnee ‘Jood’ was als alle andere neuzen aangezien het hele voetbal hem geen reet kon schelen. Ik heb me er dan ook nooit zo aan geërgerd. Ik weet ook zeker dat jullie lezers hem best een sympathiek ventje gaan vinden na het lezen van het volgende blog. En als jullie dat niet doen is het nog geen probleem, ieder zijn/haar mening. Ik hou onvoorwaardelijk van hem. Ongeacht welk shirt hij aantrekt.


Laat ik beginnen met te zeggen dat het allemaal de schuld van mijn opa is. Wie aan het einde van het seizoen landskampioen werd, kon rekenen op de “trouwe” support van mijn opa. Zo werd begin jaren negentig toen ik op twee benen kon staan, kon praten en van voren enig besef kreeg dat ik van achteren ook leefde, 020 kampioen. Ik als klein jochie zonder enig verstand van voetbal werd dus door mijn opa geïndoctrineerd om voor, zoals jullie ze noemen, “hunnie” te zijn. Met een vader uit Overschie, die daardoor automatisch een Spartaan is, een oom die voor Feyenoord is en natuurlijk ook mijn broer die Feyenoorder is, zul je vast wel snappen dat ik een vreemde eend in de bijt ben.

Op de basisschool werd het niet al veel beter, alle jongetjes in mijn klas waren voor de “joden” of voor de gelijknamige middenmoot uit Heerenveen (dat krijg je als je in Friesland woont). Dus ja, dan roep je ook maar dat je “voor hunnie bent”. Ook om mijn oudere broer voor jullie bekend als @Sven_7 te treiteren en om lekker recalcitrant te doen. Zo mocht ik ook graag roepen toen ik puber was dat ik Cambuur supporte… Ik volgde toentertijd een sport opleiding in Heerenveen en opstandig als ik was “supporte” ik natuurlijk de aartsrivaal uit Leeuwarden.

De zeer weinige keren dat ik mij in de “synagoge” in 020 liet zien (en dat is op 1 hand te tellen) heb ik mij helemaal kapot geërgerd aan de zogenaamde “Wij zijn ajax wij zijn de beste” roepende grootmuilen die daar om mij heen zaten in het stadion. Een nog grotere bloedhekel heb ik aan de zogenaamde “neuzen” die net als ik uit de provincie komen en dan gaan brullen “Wij zijn Amsterdam” en “ben 020 tot aan mijn dood”…. Nee domme tyfusboer, je komt uit Schubbenkuttenveen dus je bent geen 020 of Amsterdam. Ook de mateloos irritant arrogante houding van de knaapjes uit de omgeving van Schiphol is mij een doorn in het oog. Al met al snap ik als ik er heel erg hard over na ga denken niet waarom ik godsnaam “voor” Ajax ben.

Ik voelde mij ook nooit een echte supporter. Ik ging bijvoorbeeld veel liever met mijn maten (die allemaal geen reet verstand van voetbal hadden) veel liever aan de zuip op een zaterdagavond of een beetje dom bankhangen, films kijken en onze laatste hersencellen wegroken door middel van van verdovende middelen, dan dat ik Eredivisie Live aanzette om de verrichtingen van de zogenaamde “godenzonen” te volgen. Ik was op dat moment ook echt een teletekstsupporter te noemen want zelfs de samenvattingen van Studio Sport konden mij niet in beweging krijgen om voetbal te kijken.

Toen ik een jaar of vier geleden naar metropool *kuch* Emmen ben verhuisd om met mijn vriendin samen te gaan wonen ben ik het voetbal meer en meer gaan volgen. En sinds een jaar of drie heb ik een onverklaarbare voorliefde voor de Engelse voetbalclub Manchester City gekregen. Ook ben ik sindsdien voetbal echt gaan kijken. Als ik thuis ben en “The Citizens” moeten spelen kijk ik naar de wedstrijd. Zelfs op de verjaardag van mijn vriendin, 25-03 j.l., (die overigens voor Feyenoord is) zat ik in een kamer vol visite naar de derby tegen dat verschrikkelijke United op mijn telefoon naar een livestream te kijken. Om even aan te geven dat mijn liefde voor City wel echt is.

In tegenstelling tot mijn eerdere voorkeur voor 020. Nog steeds kan heel de club en de houding van de aanhang mij gestolen worden. Per ongeluk kijk ik eens een wedstrijdje via internet mee, en zelfs dan kan ik mijzelf er niet toe verzetten om echt achter de club te gaan staan. Ja ik word wel boos als ze slecht spelen maar dat heb ik ook als ik naar FC Emmen ga en daar in het stadion mijzelf de pleuris zit te ergeren aan het niveau van de knapen in het wit rood wit waar de plaatselijke FC zichzelf in vertoont. Zelfs met FC Emmen voel ik een grotere verbondenheid dan die ik ooit met “de joden” heb gehad.

Zo zat ik eerste Paasdag zoals de meesten van jullie rond half zes al voor de tv, om eerst een half uur lang naar het tenenkrommende accent van Ronald deeeeeeeeeeeuuuhhh Boer te moeten luisteren, om vervolgens een schouwspel te moeten aanschouwen wat ik vanaf nu ook de spreekwoordelijke “druppel” ga noemen. De druppel die de emmer deed overlopen. En dan bedoel ik nog niet eens het slechte spel van de selectie uit de hoofdstad van Nederland wat voor mij de druppel was. Nee dat waren de stoere boys die achter het doel van Vermeer zaten en met vuurwerk begonnen te smijten en een stadion ,wat zelfs in mijn ogen iets magisch heeft, te slopen.

Ik ben met het begin van dit nieuwe jaar op bezoek geweest bij mijn broer en zijn vriendin die zoals vele van jullie wel zullen weten tegenover De Kuip wonen. En nadat ik eerst nog puberaal een paar keer met mijn vinger wijzend naar het stadion ieuw en boe had staan roepen vanuit het raam om mijn broer te treiteren, begon toen de schemer inviel bij mij ook iets te kriebelen. Ik wilde wel een rondje lopen, en met rondje lopen bedoelde ik eigenlijk toch eens bij dat stadion kijken van dichtbij. En ik moet jullie allemaal gelijk geven. De Kuip heeft inderdaad iets magisch over zich heen, het doet inderdaad wat met je. Ik heb me zelfs geheel vrijwillig met mijn broer (mijn broer uiteraard gestoken in een Feyenoord trui, ik in een van City) laten fotograferen bij het hek waar het beeld van jullie geprezen Coen achter staat.

Terugkomende op de bekerfinale. Al na tien seconden wist ik het voor mijzelf. Ik ben absoluut geen ajacied, ik wil niet eens meer geassocieerd worden met deze club. De maat was voor mij vol op dat moment. En inderdaad was dat de druppel die de spreekwoordelijke emmer deed overlopen. Ik ben zo klaar met de club, supporters en alles wat ook maar met Ajax te maken heeft. En dus was ik ergens wel blij dat PEC Zwolle de beker won (En hoe!!!). En eigenlijk was ik stiekem al helemaal blij dat eindelijk die grote snavels, die grote bla bla bla muilen gesnoerd werden.

Dit seizoen is misschien wel het meest dramatische eredivisieseizoen ooit te noemen. Alle Nederlandse teams spelen van een zo laag niveau dat ik de Eredivisie maar “de Mickey Mouse Competitie” ben gaan noemen. En mocht 020 aanstaand weekend kampioen worden, komt dat niet omdat zij zo goed zijn. Nee dat komt omdat andere teams punten hebben laten liggen. Klaar als dat ik ben met 020 hoop ik eigenlijk dat ze tegen Heracles onderuit gaan en dat Feyenoord kampioen gaat worden dit seizoen. Want als we gaan kijken naar inzet, het tonen van ballen, het vermogen om te knokken voor de plek op de ranglijst en niet te vergeten de no-nonsense mentaliteit van de aanhang van Feyenoord, gun ik het de Rotterdammers het kampioenschap vele malen meer dan de club waar ik nooit echt voor ben geweest.

Bij velen van jullie zal “jodenpubliek” of de term “gloryhunter” op de lippen branden bij het lezen van dit verhaal. Ergens zou ik jullie daar wel in snappen. Maar aan de andere kant, als je zelf nooit beter hebt geweten tot een aantal jaar geleden is mij ook niets kwalijk te nemen toch? Een ding weet ik zeker. Volgend jaar zit ik met een seizoenskaart in vak 17 in de “Jens vesting” lekker te kankeren op het bedroevend lage niveau van de plaatselijke FC, en zien we vanaf dan wel weer of een eredivisieclub in de toekomst mijn hart nog kan bekoren.

Groet @Luutsiaano