Afgelopen zondag omstreeks 16.15: doodziek was ik, buiten mezelf, in zak en as. Maar nu 3 dagen later begint het optimisme (samen met de zenuwen) weer terug te komen. Tuurlijk, ik had veel liever afgelopen weekend kampioen geworden. Maar hoe langer ik er over nadenk, begin ik steeds meer overtuigd te raken dat de datum van 14 mei, samen met het feit dat het een thuisduel betreft, een enorm mooie ode is aan zowel Rotterdam als De Kuip!

In de week waarin de gemeente akkoord lijkt te gaan met de plannen voor Feyenoord City en sloop/verkrachting van de Kuip, is er voor mij geen mooier plaatje denkbaar dan een deinende Kuip, die ritmisch heen en weer gaat door een zee van mensen die helemaal uit hun plaat gaan.

Een landstitel in een stadion wat door de directie als onmogelijk werd geacht! Sterker nog zonder stadion doen we überhaupt niet meer mee, was de strekking van hun verhaal. Nou, zie daar, meegedaan hebben we sowieso en de kans is gewoon groot dat we zondag kampioen worden.

En daarom is het meer dan prima als dit gebeurd in de Kuip voor 48.000 hondstrouwe supporters die er wedstrijd na wedstrijd zijn geweest. Die niet zeiken over wat regen op de parterre tribunes of de hopeloze catering in die mooie Kuip. 48.000 getuigen van het ongelijk van de directie van stadion en voetbalclub die dus een landstitel uitsloten in het mooiste, best gevulde en meest sfeervolle stadion van Nederland.

En dan naar de dag 14 mei: voor een rechtgeaarde Rotterdammer behoeft deze dag natuurlijk geen uitleg, maar toch voor de historisch minder onderlegde supporters hier een citaat vanaf Wikipedia

Het bombardement op Rotterdam werd op 14 mei 1940 rond 13:30 uur uitgevoerd door Duitse bommenwerpers in het kader van de Duitse militaire overval op Nederland. Het bombardement van een kwartier vernietigde bijna de gehele historische binnenstad, mede door de branden die ontstonden. Naar schatting kwamen 650 tot 900 mensen om en ongeveer 80.000 werden dakloos.

Een stad in scherven, dus een stad die daarna steen voor steen, huis voor huis en wolkenkrabber voor wolkenkrabber weer is opgebouwd. Rotterdam zat niet bij de pakken neer en door middel van niet lullen maar poetsen staat hier een Metropool van ongekende schoonheid.

En nu ga ik, en ik snap dat dit gevoelig gaat liggen, de vergelijking maken met Feyenoord. Slechts een aantal jaren geleden balanceerde de club op de financiële afgrond, geen geld, een matig elftal en een bestuurlijke puinhoop. Stukje bij beetje werd de club en vooral het elftal weer opgebouwd.

Vanaf Varkenoord kwamen vele talenten die eerst in het eerste kwamen te spelen, vervolgens international werden, en daarna voor een mooi bedrag werden getransfereerd naar een topcompetitie.

Vervolgens werd dat geld weer (deels) geïnvesteerd in nieuwe spelers en nu, nadat alle puzzelstukjes in elkaar zijn gevallen, staan we op de drempel van een prachtig kampioenschap! Uit eigen kracht voortgebracht en sterker door strijd.

Als ode aan Rotterdam en alle Rotterdammers! Het geeft voor mij de mega vlag op het Hofplein, zo’n beetje op de brandgrens van 14 mei 1940, een extra dimensie! Sterker door strijd!