Een kleine blog over mijn gevoel van dit moment bij Feyenoord. Geen zin meer hebben om naar de Kuip te gaan is voor mij net zo ondenkbaar als geen ijs of taart meer eten, of geen glas rood meer drinken.


Vanaf mijn 17-18e jaar kom ik al bij Feyenoord. Weliswaar met een flinke onderbreking na de wedstrijd tegen de Spurs in 1974, waarbij de stoelzittingen en de toen nog glazen bierflessen ons om de oren vlogen. Ik zelf ben toen geraakt door zo’n rondvliegende fles en mijn buurman naast me kreeg een stoelzitting in zijn nek. Ik vond het zo beangstigend dat ik het jaren voor gezien heb gehouden. Grote massa’s mensen, zo dicht op elkaar en meestal explosief, voor mij hoefde het niet meer. Die avond ben ik behoorlijk bang geweest en heb ik, voornamelijk Engelse supporters, door de ME vanaf de bovenste ring naar beneden gegooid zien worden. Hoppa, zo over de railing. Als jonge vrouw was dit mijn eerste kennismaking met supportersrellen en ik was er klaar mee.

Jaren later pikte ik weer eens een wedstrijd mee en uiteindelijk is dat een seizoenkaart geworden. Mijn liefde voor de club, daar was ik n.l. niet klaar mee.

Omdat ik nu eenmaal die leeftijd heb, heb ik alles wel meegemaakt bij de club. Van Europa Cup 1 naar minder dan 10.000 supporters op de tribunes. Wereldbeker, KNVB bekers, Europa Cup 2, Kampioenschappen en natuurlijk dan de Coolsingel, financieel debacle, het seizoen onder Mario Been, ik noem zomaar wat momenten op. Grote euforie en diepe dalen, de liefde voor de club is nooit minder geworden. Die prachtige complexe club die Feyenoord heet hoort bij mijn leven als ademen, eten en slapen.

Maar de laatste tijd, eigenlijk al vorig seizoen, bespeur ik wel eens tegenzin om naar de Kuip te gaan. Vooral de dag ervoor. Rottijd 12.30 uur of klote tijd 16.30 uur, er is wel een reden om geen zin te hebben. Maar op de wedstrijddagen zit ik wel weer gewoon in de Kuip.

Waarom ik minder zin heb om naar mijn cluppie te gaan? Geen idee. Is het verzadiging, of ieder seizoen weer de teleurstelling moeten verwerken van: weeeeer niet!? Weer en seizoen uitzitten en hopen op het nieuwe seizoen? Wedstrijden zoals tegen ADO van vorig weekend winnen maar er absoluut niet blij mee kunnen zijn. Het voelt bijna als apathisch en dat klopt niet. Vandaag (zondag) heb ik, omdat ik een barstende hoofdpijn had, de wedstrijd tegen Cambuur aan me voorbij laten gaan en heb ik die voor de buis gevolgd. Voorheen had ik er een paar paracetamol ingegooid en had niets me kunnen weerhouden om naar de Kuip te gaan. Nu vond ik het hooguit raar om thuis te zitten, meer niet en ik had er absoluut geen spijt van.

Ik hoop dat ik, net als de selectie nu, in een tijdelijke dip zit want anders moet ik heel hard gaan nadenken over een seizoenkaart voor het seizoen 2015/2016.