Nadat we gister uit de lucht waren, hebben we voor vandaag een interview met Jaap Jongbloed. Sinds jaar en dag presenteert Jaap TROS Vermist, maar daarnaast presenteert hij actualiteitenprogramma Eén Vandaag ook al geruime tijd. Veel leesplezier!


Hoe is het Feyenoord-virus bij u binnengedrongen?
Het bacil is in 1970 gepenetreerd, heeft af en toe een pittig traumaatje achtergelaten, maar het heeft me nooit meer losgelaten.
Het Europacup 1- succes dat jaar was de aanleiding. Het jaar daarna switchten mijn opportunistische school-maatjes ineens naar die andere club, omdat het daar een succesvol jaartje was. Ik heb dat altijd zo slap gevonden, dat ik eigenlijk toen al wist dat ik ‘Feyenoorder for life’ was. Ongeneselijk.

Na uw jeugd in Den Helder te hebben doorgebracht, ging u studeren in Amsterdam. Was dat niet vervelend, gezien het feit dat dat de stad van ‘de vijand’ is?
Op een of andere manier heb ik er nooit echt problemen mee gehad. Natuurlijk zijn er de fantasieloze pesterijtjes, maar daar word je snel immuun voor. Echt geestig zijn ze zelden… En ik heb het gevoel dat het hier en daar ook wel respect afdwong, zo openlijk uit te komen voor je voorkeur in het hol van de leeuw.

Midden jaren ’80 maakte u veel mooie specials en documentaires in verre landen. Toen ging de aandacht hoofdzakelijk uit naar de onderwerpen die werden aangekaart, maar volgde u, ook vanuit die landen, ook de verrichtingen van onze club?
Natuurlijk, ik heb me altijd op de hoogte gehouden. Lang geleden zat ik bijvoorbeeld met 020-fans op een Grieks eilandje toen de competitie in Nederland begon, nota bene met een Ajax-Feyenoord- ontmoeting. We hebben toen een oude wereldontvanger gekocht en met twee vijandige gezinnen op het strand bij een krakend radiootje de wedstrijd gevolgd. Feyenoord won, in de Arena…

Bent u de enige Feyenoorder in Hilversum of zijn er meer collega’s die een zwak hebben voor de club? Zo ja, wordt er onderling veel gediscussieerd over Feyenoord?
Het is een misverstand dat er in Hilversum alleen maar Ajacieden rondlopen. Bij de Avrotros hebben we een heel fel groepje Feyenoorders, verspreid over de omroep. Als je elkaar tegenkomt op de gang is er altijd een blik van verstandhouding of –helaas iets te vaak- een troostend woordje…

Kunt u, ondanks uw drukke agenda, af en toe richting de Kuip om de club aan te moedigen?
Ik kom te weinig in de Kuip. Maar ik ben er wel op heel mooie momenten geweest. Samen met die fanatieke Trossers bijvoorbeeld, maar vooral ook samen mijn zoon. De meest fantastische kippenvel-ervaring was de UEFA-cupfinale. Met mijn zoon, die toen 10 jaar was, op een tweede ring van schuddend beton, en met Lee als toetje… Ook die kleine is vanaf dat moment voor zijn leven besmet geraakt…

Heeft u wel eens gedroomd van een functie binnen de club? Is dat ooit in uw ambities voorgekomen?
Daarvoor zit ik veel te weinig in het voetbal-wereldje. Ik hou mij dromen liever iets bescheidener: ooit nog ‘s gewoon lekker op een stoeltje in de Kuip onze club een cup zien pakken…

Welk type speler had uw voorkeur? Het karakter en de kwaliteiten van John Guidetti, of had u liever Graziano Pelle?
Moeilijke keuze. Ik vond het van allebei prachtig hoe zij echte Feyenoorders zijn geworden: fanatiek en de rest van team opzwepend. Pelle heeft meer klasse, maar Guidetti had die pure Feyenoord-mentaliteit, net als mijn all-timefavoriet Dirk Kuijt: liever de bal opvreten dan verliezen!

Wat is uw mooiste herinnering aan Feyenoord? Ik kan me voorstellen dat de UEFA Cup-winst hoog op uw lijstje staat, maar zijn er buiten dat moment nog meer mooie momenten in of buiten De Kuip?
Een weinige spectaculaire 2-1 winst op Groningen een paar jaar geleden, omdat ik mijn dochter van 16 zo ver had gekregen om mee te gaan. En wat denk je? Loei-fanatiek en helemaal verkocht was ze. Die Kuip heeft een magisch effect op mensen….

Of de prachtige vrije trap van Pierre waarmee hij de UEFA-cup-partij tegen -ik geloof-Freiburg op het allerlaatst redde, is ook zo’n top-moment.

En die keer tijdens een wedstrijd tegen PSV, in gezelschap van een paar keurige bobo’s plus mijn piepjonge zoon. Hij had zich de hele eerste helft keurig gedragen, tot de scheidsrechter in het tweede bedrijf een rare beslissing nam. Hij stond op en riep, met die nette types naast zich: ‘Luinge, hondenlul!’

Worden we kampioen?
Makkelijke vraag: Ja, natuurlijk worden we kampioen! Vind je het goed dat ik er alleen nog even geen jaartal aan vastknoop…?

dirk