Zondag 20 april. Eerste Paasdag. Een van de weinige competitievrije zondagen dit kalenderjaar. De bekerfinale stond namelijk op het programma. Een waar voetbalfeest, zeker als er een club in speelt die dat niet heel vaak mee mag maken. Voor de mensen uit Zwolle moest dit een dag worden om nooit meer te vergeten. En dat zullen ze ook zeker niet. Dit komt echter niet alleen door die prachtige 5-1 zege.


De dag begon rond een uur of twee. Stewards begonnen de woonwijken te bewaken, er kwam steeds meer politie op straat en het gevoel van een wedstrijddag begon toch langzaam te komen. rond half drie kwamen de eerste clusters met ajax-bussen mijn huis voorbij. Vanaf negen hoog kan je aardig in de bussen kijken en wat mij opviel was de enorme gelatenheid in elke bus. Niets geen feesten, zingen, op de ramen slaan of wat dan ook. Gewoon allemaal zitten op je stoel. En dat in het gebied van de vijand. Aangezien de bussen van Zwolle, die een uurtje later voorbij kwamen, er ook zo bij zaten, leek het er bijna op dat dit een voorgeschreven protocol van de KNVB was.

Toen om 18:00u de aftrap werd genomen, had ik al van verschillende mensen korte sfeerverslagen gehad van rondom het stadion. De Zwolle fans waren rustig, gespannen en onzeker. Die van Ajax waren niet te bereiken in Fort de Kuip. Heel erg veel zin in deze pot had ik niet, maar kijken deed ik toch. Je bent immers niet voor niets een voetbalverslaafde. Na een seconde of tien begon mijn bloed echter te koken. Het heilige gras werd aangetast door een stel hersenloze met zakdoekjes voor hun gezicht.

Direct ontplofte mijn telefoon. Familie, vrienden, collega’s, mede Feyenoorder, Utrecht supporters, PSV aanhangers, ADO fans, mensen die niets met voetbal hebben. Iedereen had een mening over deze actie en die mening was bij iedereen hetzelfde. Deze gasten zijn zo intens triest, dat de haat per seconde aan het groeien was. Social media ontplofte ouderwets en ook daar had men één gezamenlijke vijand gevonden. Op de thuisblijvers van Ajax na. Die reageerde veelal verontwaardigd en vonden het over één kam scheren maar onzin. Dat is het wellicht ook wel, maar waarom zaten deze mensen niet gewoon in het stadion?

Na afloop van de wedstrijd ben ik een klein rondje rondom de Kuip gaan lopen. Gelatenheid was het woord wat daar wel paste. Honderden Ajax-supporters liepen daar rond. Die van Zwolle zaten allemaal nog binnen. Het ene groepje zweeg, de ander lachte wat en weer een ander sprak over een slechte wedstrijd. Dat mag een aardig understatement genoemd worden. Vroeger was het absoluut ondenkbaar dat het er zo aan toe ging in Rotterdam Zuid, maar er gebeurde helemaal niets. Geen onvertogen woord, geen opstootje, helemaal niets. Het enige wat we hebben mee mogen maken was een held die een bierblikje gooide naar een groepje Feyenoorders die de bussen aan het uitzwaaien waren.

Deze held zat in een van de laatste bussen, die zowaar in de file stonden. Ondanks de politiebegeleiding was het blijkbaar niet mogelijk de stoet bussen soepel weg te laten rijden. In deze benoemde bus ging ineens de achterste deur open en deze flinke jongen stond direct te schreeuwen in de deuropening. Hij vroeg of men naar hem toe wilde komen, maar dan op een wat grovere manier. Toen er niemand op zijn smeekbede inging, gooide hij zijn volle blikje bier. In plaats van iemand uit die groep te raken, gooide hij op vier hoog bijna een raam in met dat blikje. Actie mislukt dus…

Deze actie gaf te denken. Het was triest en droevig tegelijk. Zulke ‘fans’ moet je eigenlijk helemaal niet haten, daar zou je alleen medelijden mee moeten hebben.