Zojuist las ik het nieuws over Jeremiah St. Juste. Naar aanleiding van de rode kaart tegen Ajax van afgelopen zondag krijgt hij een geldboete opgelegd van Feyenoord. Ik weet niet wat onze club aan het doen is, maar naar mijn mening klopt er momenteel vrij weinig meer van.

Zoals ik zondagavond in m’n analyse over de Klassieker schreef: de rode kaart voor St. Juste vond ik 100% terecht. Laat daar geen twijfel over bestaan. Sterker nog, Jens Toornstra had drie minuten voordat Jeremiah moest inrukken, ook rood kunnen en misschien wel moeten krijgen. Zojuist komt er via VI dus naar buiten dat St. Juste naast drie wedstrijden schorsing, die hem vanuit de KNVB al was gegeven en waar Feyenoord mee akkoord ging, dus ook een geldboete krijgt opgelegd door de club zelf. Dit vind ik een ridicule beslissing.

Allereerst is Jeremiah wel genoeg gestraft. Ja, die kaart was terecht. Dat hij zijn ploeg en daarmee iedereen die Feyenoord een warm toedraagt heeft gedupeerd, is een feit. En reken maar dat hij dit heel goed weet. In de kleedkamer zijn er ongetwijfeld woorden over gerept en ook Gio gaf aan na de wedstrijd boos te zijn en dit nog zeker met hem te gaan bespreken. Met andere woorden, naast de drie wedstrijden schorsing is hij ook ‘mentaal’ gestraft.

Maar zoals ik in de titel al aangeef, dit is willekeur. Feyenoord doet maar wat. Weten jullie vorig seizoen nog? We waren net hersteld van de kater die we met z’n allen hadden na het vieren van het kampioenschap, en stonden na vier wedstrijden zonder puntverlies bovenaan. Geen vuiltje aan de lucht. We moesten toen aantreden tegen Manchester City en kregen in de Kuip alle hoeken van het veld te zien. Gelukkig mochten we vier dagen later naar Eindhoven, rechtzetten die handel. PSV verkeerde in zeer matige vorm en we konden als we daar zouden winnen de genadeklap uitdelen. Voor de duidelijkheid, Feyenoord zat toen in een hele andere ‘flow’ dan nu het geval is, we waren net kampioen geworden en hadden de Johan Cruijff schaal gewonnen, los van de oorwassing tegen City was er niks aan de hand.

Op die middag in Eindhoven kwam na een paar minuten Steven Berghuis eerst met gestrekt been in op Luuk de Jong, ook zonder VAR zag iedereen dat dit rood was. Kuipers (toevallig ook toen de leidsman) gaf geel. Mazzeltje. Helaas was Steven niet al te snugger die middag en pakte hij Hendrix’ shirtje vast. Dit was voor Kuipers genoeg om Steven met twee gele kaarten alsnog naar de douche te sturen. Uiteindelijk verloren we daar met 1-0. Onze neerwaartse spiraal werd ingezet en een paar weken later was PSV ver uit zicht op de ranglijst.

Waarom ik bovenstaande noem? Feyenoord deed toen niks. Geen boete, geen disciplinaire straf vanuit de club. ‘Maar misschien is dit wel gebeurd?’ hoor ik jullie al vragen. Nou, ik denk het niet. Vandaag komt het over St. Juste naar buiten, begin dit seizoen toen Boëtius rood kreeg werd ook gecommuniceerd dat hij een boete van de club kreeg. Andere kaarten, zoals van Botteghin in diezelfde wedstrijd tegen De Graafschap, bleven ongestraft.

De domme rode kaart van Berghuis vond ik minstens zoveel impact hebben op het seizoen als die van afgelopen zondag van St. Juste. En ik maak liever geen onderscheid tussen de ene rode kaart ten opzichte van de andere. Wat mij betreft geef je als club elke speler die rood krijgt een boete die ten goede komt van Casper van Eijck z’n stichting of een ander mooi goed doel.

Maar dit komt over als een pure Feyenoord beslissing. Een ‘Feyenoord beslissing’ is, als je deze in de Van Dale opzoekt, een beslissing die gedreven is door de waan van de dag. Een tussenjaar kan niet meer worden afgewend en alle druk ligt nu op donderdag, als je dan van ADO verliest breekt de pleuris uit. Dus, dan doe je dit. Laten zien dat je als club een grens trekt en kennelijk verandering wil zien.

Nou, Feyenoord, de groeten met je grenzen trekken. Dat gebeurt al weken, maanden, jaren niet meer. Het eindeloze gedoe rondom Feyenoord City, waar Jan de Jong nu sinds kort een beetje een statement in maakt, is een gebed zonder einde waar geen enkele knoop in wordt doorgehakt. Het debacle tegen Trenčín, waar nul conclusies uit werden getrokken, laat staan maatregelen tegen werden genomen. Dat we na één hoogtepunt, anderhalf jaar geleden, opnieuw terug zijn in een vergelijkbare situatie waar Ronald Koeman ook in terecht kwam toen hij onze hoofdtrainer werd. Het eeuwige repeterende Feyenoord verhaal, het ‘terug bij af’-syndroom wat onze club al decennia lang teistert. Trek daar nou eens een grens als club. Verander nou eens de kernzaken in onze club waar maar oeverloos mee door wordt gemodderd.

Zoek niet een zondebok in de persoon van Jeremiah St. Juste, de enthousiaste jongen die, als je Jordy Clasie mocht geloven, enkel de woorden van de technische staf navolgde: ‘zo lang mogelijk met elf man blijven spelen’. Die rode kaart was rechtvaardig, maar Clasie, Toornstra en Van der Heijden begonnen net zo overspannen aan die wedstrijd en raakten allemaal het randje van een rode prent aan.

Mijn frustratie is groot. Omdat de focus bij Feyenoord op de compleet verkeerde factoren ligt. Willekeur regeert en men neemt enkel beslissingen die gebaseerd zijn op onderbuikgevoel. Ondertussen zijn ze in Amsterdam en Eindhoven al dampkringen ver van ons verwijderd, laten we ons daar eens op focussen. In plaats van op een rechtsback die met zijn schorsing en landelijk ontvangen hoon al genoeg is gestraft.

@Robert_Schroer