We schrijven inmiddels november en de titel is reeds uit zicht voor Feyenoord. De grootste kans op een prijs zit hem dit seizoen wederom in het halen van de bekerfinale. Gelukkig is de volgende stap in het bereiken daarvan afgelopen donderdag gezet.

De wijze waarop deed mij weer enigszins goed want ik zag een prima Feyenoord dat er alles aan deed om die wedstrijd te winnen. En dat overtuigend deed. Het was afwachten welke tegenstander de loting aan onze club zou gaan koppelen en dat is FC Utrecht geworden in weer een thuiswedstrijd. Na het kampioenschap van iets meer dan een jaar geleden voelt de beker wat mij betreft wel als een troostprijs. Ik had meer van Feyenoord verwacht na het kampioenschap van 2017.

Ik had een Feyenoord verwacht dat ging doorpakken, dat ging voortborduren op het kampioenschap, dat de inkomsten uit de Champions League ging benutten om eindelijk dat gat naar de top-2 te overbruggen. Helaas kozen onze bestuurders voor een andere koers. Geen spelers maar stenen. Posities in de selectie werden opgevuld met vervangers, niet met versterkingen. Geen aankoop van pak-m-beet 7 á 10 miljoen, zoals PSV en hunnie dat met regelmaat doen. Want dat doen topclubs. Ze halen goede spelers, grote talenten die door kunnen groeien naar minimaal Europese subtop. Geen gokjes van Nederlandse middenmoters en subtop waarvan gehoopt wordt dat ze misschien de stap kunnen maken.

Feyenoord verschilt op het gebied van aankopen in alles met een topclub of wat een topclub zou moeten nastreven. Ik hoor wel eens zeggen: Feyenoord kan het zich niet veroorloven om op één paard te wedden. Dan zeg ik: onzin! Want is 3-4-5 miljoen uitgeven aan middelmaat met de hoop dat er meer inzit ook niet gokken? Spelers als Bilal, Vejinovic en Amrabat. Geen van hen kon de definitieve stap naar het eerste van Feyenoord maken en zijn met verlies verkocht. Weggegooid geld, terwijl we juist weer wat geld hadden. Om een voorbeeld te noemen: Feyenoord haalde Vejinovic en PSV haalde voor een paar miljoen meer Pröpper van dezelfde club. Eerstgenoemde kon zijn belofte nooit inlossen, werd uitgeleend en uiteindelijk met verlies verkocht. Laatstgenoemde werd een prima speler voor PSV en is met winst verkocht. Kenmerkend wat betreft het verschil tussen wel of geen topclub zijn. Vissen in een andere vijver heet dat.

Het beeld dat Feyenoord met dit beleid schetst, met in het achterhoofd de gedachte dat er vrijwel nooit wordt meegedaan om het kampioenschap, zorgt er mede voor dat spelers liever naar de top-2 gaan. Het perspectief bij Feyenoord is er meestal één van leuk meedoen, voor zolang het duurt. Maar als de prijzen zijn verdeeld staan we vaak met lege handen. En mocht er Europees voetbal worden gehaald; blamages tegen Europese laagvliegers. Niet bepaald een aantrekkelijk vooruitzicht voor potentiële versterkingen. Die gaan dan liever ergens anders spelen.

Wat rest de komende seizoenen is het spelen van een bijrol in de strijd om het kampioenschap. PSV en hunnie hebben financieel en sportief inmiddels zodanige stappen gemaakt dat aanhaken bij die clubs voor Feyenoord voorlopig niet als reëel kan worden gezien. Het is tijd voor een grote reorganisatie. Er moet een beter scouting netwerk worden opgezet want als je talenten die om de hoek spelen al niet eens in het vizier hebt vraag ik me toch af wat die scouts de hele dag zitten te doen? Tevens moet de stap van de jeugd naar het eerste worden verkleind door deel te gaan nemen aan de voetbalpiramide. Het kapitaal moet op het veld staan; het liefst zelf opgeleid. Aankopen moeten meteen beter zijn dan wat je reeds in huis hebt. Het niet doorpakken na het kampioenschap blijkt een gemiste kans te zijn geweest. Zo blijf je een tobbende topclub.

Met rood-witte groet,

Julian Heel
@FeyenoordJuul